Dyktatura generała Franco we wspomnieniach Adolfo Marsillacha Tan lejos, tan cerca. Mi vida
Abstrakt
Celem niniejszego artykułu jest analiza wizji i interpretacji epoki frankistowskiej przez Adolfo Marsillacha w jego autobiografii Tan lejos, tan cerca. Mi vida (Tusquets, 1998). Chociaż jego opus magnum stanowi przede wszystkim panoramiczną kronikę hiszpańskiego teatru w drugiej połowie XX wieku, dostarcza również interesujących informacji na temat wielu aspektów życia politycznego i społecznego w czasach reżimu, widzianych z perspektywy jednego z najważniejszych współczesnych artystów hiszpańskich będącego w ciągłej opozycji wobec dyktatury. Dlatego istotne jest zbadanie, w jaki sposób ten intelektualista, który przez całe swoje życie starał się pozostać wierny zasadom demokracji, wolności tworzenia i wolności dla każdego obywatela, przedstawia cztery dekady rządów gen. Franco, poczynając od swego trudnego dzieciństwa w Barcelonie podczas Wojny Domowej, aż do ostatnich dni zniedołężniałego Generalissimusa, w którym to strach miesza się z nadzieją na przyszłość. Niniejszy tekst koncentruje się na najbardziej spornych osobliwościach systemu frankistowskiego, takich jak cenzura rządowa, ideologiczny przymus wobec artystów, wszechobecna dewocja i narzucona przyzwoitość, przedstawionych z odrobiną ironii przez Adolfo Marsillacha, którego twórczość artystyczna poświęcona była walce z nimi.
Bibliografia
Caballé Anna, Tres vidas y tres escenografías (Adolfo Marsillach, Albert Boadella, Francisco Nieva), w: Teatro y memoria en la segunda mitad del siglo XX, ed. José Romera Castillo, Madrid: Visor Libros 2002, s. 159-170.
César Oliva, Adolfo Marsillach: Las máscaras de su vida, Madrid: Síntesis 2005.
Cortés Ibáñez Emilia, El mundo del teatro desde dentro (algunas claves): L. Escobar, F. Fernán-Gómez y A. Marsillach, w: Teatro y memoria en la segunda mitad del siglo XX, ed. José Romera Castillo, Madrid: Visor Libros 2002, s. 421-436.
Hormigón Juan Antonio, Memoria de Marsillach, w: Teatro y memoria en la segunda mitad del siglo XX, ed. José Romera Castillo, Madrid: Visor Libros 2002, s. 131-140.
Kęsek-Chyży Anna, La mujer en el teatro de Adolfo Marsillach, Philologica Wratislaviensia. Acta et Studia 2016, [w druku].
Marsillach Adolfo, Tan lejos, tan cerca. Mi vida, Barcelona: Tusquets 1998.
Moix Terenci, La memoria del amigo Marsillach, „La Vanguardia” 13 XII 1998.
Neuschäfer Hans-Jörg, Adiós a la España eterna. La dialéctica de la censura. Novela, teatro y cine bajo el franquismo, Barcelona: Anthropos 1994.
Organizaciones clandestinas comunistas colaboran en Madrid con terroristas de la ETA, „ABC Sevilla” 24 IX 2974, s. 15-17.
Pérez de Olaguer Gonzalo, Adolfo Marsillach, Barcelona: Dopesa 1972.
Ruiz de Azua Victorino, Alfonso Sastre y Eva Forest, retenidos durante varias horas en San Sebastián, „El País” 25 X 1980.
Salvat Ricard, Adolfo Marsillach: ¿la moral de un mercenario? A propósito de „Tan lejos, tan cerca. Mi vida”, w: Assaig de Teatre: Revista de l’Associació d’Investigació i Experimentacío Teatral, 1999, nr 16-17, s. 357-362.
San Juan Arranz Máximo, Adolfo Marsillach muerto, „Revista ADE-Teatro” IV-VI 2002, nr 90, s. 41.
Suárez Miramón Ana, Marsillach y los clásicos, w: Teatro y memoria en la segunda mitad del siglo XX, ed. José Romera Castillo, Madrid: Visor Libros 2002, s. 541-559.
Un teatro necesario: Escritos sobre el teatro de Adolfo Marsillach, ed. J.A. Hormigón, Madrid: Asociación de Directores de Escena de España 2003.
Copyright (c) 2017 Roczniki Humanistyczne
![Creative Commons License](http://i.creativecommons.org/l/by-nc-nd/4.0/88x31.png)
Utwór dostępny jest na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa – Użycie niekomercyjne – Bez utworów zależnych 4.0 Międzynarodowe.